“มีด” ถูกใช้เป็นอาวุธไปจนถึงเป็นอุปกรณ์สำคัญประจำห้องครัว ที่มีต้นกำเนิดมามากกว่า 1 ล้านกว่าปีที่ผ่านมาจากมนุษย์ยุคหินเก่า
ส่วน “ชีส” อาจถูกค้นพบไม่นานเท่ากับมีด แต่มีความหลากหลายกว่ามาก
เอ่อ..เกริ่นไปมากกว่านี้ เราว่ามันก็อาจจะดูฝืนเกินไปนิดนึง…

เพราะไม่แน่ใจว่าจะโยงทั้ง 2 อย่างเข้าด้วยกันอย่างไร (ฮ่า ๆ วันนี้มาแนวสารภาพแทนคร้าบ 😂)
ถ้าอย่างนั้น วันนี้พวกเรา InfoStory ขอพาเพื่อน ๆ ไปส่องโลกของมีดหั่นชีส
และเรื่องราวต้นกำเนิดของมีด เป็นสาระสบายสมองกันแบบเช่นเคย 🥰☺️
— — — — — — — — — — — —
[ ต้นกำเนิดของ “มีด” 🔪⏳]
“มีด” อาจถือได้ว่าเป็นหนึ่งในสิ่งประดิษฐ์เพื่อความอยู่รอดของมนุษย์มาตั้งแต่สมัยดึกดรรพบรรพ์ กล่าวคือ เมื่อราว ๆ 2.6 ล้านปี โน่นนนเลยนะ ว่ากันว่าพบในประเทศเอธิโอเปีย โดยมนุษย์ยุคหินเก่า
บ้างก็ว่าไปจนถึงชิมแปนซี ที่กำลังหาวิธีแกะเปลือกวอลนัต จนค้นพบมีดหิน ..ไกลไปมากกกเลยละ..
เอาเป็นว่า ต้นกำเนิดของมีดจากมนุษย์ยุคหิน ก็ว่ากันว่าเป็นการเลียนแบบอุปกรณ์แกะเปลือกวอลนัตของชิมแปนซี (เขาจะเรียกว่าอุปกรณ์สะเก็ดหิน หรือ Stone flake)
โดยมนุษย์ยุคหิน ได้เริ่มนำเจ้าสะเก็ดหินที่ว่านี้ มาดัดแปลงให้มีความคม เพื่อที่จะได้ตัดอาหารและล่าสัตว์ได้ดียิ่งขึ้น
แน่นอนว่าทรัพยากรธรรมชาตินั้น ก็มีมากล้น เช่น ออปซิเดียน หินควอตซ์ หินแกรนิต
เราว่า สรุปเป็น Timeline แบบนี้จะง่ายกว่า 😅⏳
- 1,000,000 + ปีก่อน หรือ ยุคหินเก่า (Paleolithic Period หรือ Stone Age)
มีด จะมีลักษณะเป็น หินที่ถูกกะเทาะทำให้ปลายมีความแหลมคมทั้ง 2 ด้าน
- 10,000 - 6,000 ปีก่อน หรือ ยุคหินกลาง (Mesolithic Period หรือ Middle Stone Age) อยู่ระหว่าง มนุษย์เริ่มพัฒนาเครื่องมือหินให้ใช้งานได้เหมาะมากขึ้น ด้วยการกะเทาะผิวด้านใดด้านหนึ่งหรือทั้งสองด้านออกให้เกิดความคม มนุษย์ยุคนี้เริ่มรู้จักการสับ ตัด ขุด และทุบ
- 6,000 - 4,000 ปีก่อน หรือ ยุคหินใหม่ (Neolithic Period หรือ New Stone Age) เป็นยุคที่มนุษย์รู้จักใช้งาน “ทรัพยากรธรรมชาติ” เพื่อการเอาตัวรอด มีดเลยถูกพัฒนาขึ้นมาให้มีความแหลมคมขึ้น ว่ากันว่าเริ่มมีการใช้เหล็ก(แบบไม่รู้ตัว)
ส่วนมีดโลหะเล่มแรกของโลก ว่ากันว่าทำมาจาก ทองแดง เมื่อ 3,000 ปีที่ผ่านมา
.
หลังจากยุคหินนี้ มนุษย์ก็เริ่มค้นพบแร่ใหม่ ๆ เช่น โลหะ ทองแดง จนไปถึง เหล็ก เหล็กกล้า คาร์บอนและสเตนเลสอย่างในยุคสมัยใหม่ (จริง ๆ ก็เปลียนไปตามยุคแห่งการค้นพบนะ เช่นยุคโลหะ ยุคสัมฤทธิ์ ประมาณนี้)
ยุคสมัยที่เปลี่ยนไป ก็เริ่มพัฒนาให้มีด กลายเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่มีความอันตราย อย่างเช่น “ดาบ” 🗡⚔
กล่าวคือ “มีด” ในยุคสมัยกลาง กลับกลายเป็นทั้งอุปกรณ์ที่พกติดตัวเพื่อล่าสัตว์ อาวุธสงคราม และทำอาหาร (แต่ดาบนำมาใช้เป็นมีดทำอาหารไม่ได้นะคร้าบบ ฮ่า ๆ) 🤺
จนกระทั่งในช่วงศตวรรษที่ 11 (ปลายยุคกลาง เข้าสู่ยุคสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา)
ก็จะได้มีการแบ่งแยกประเภทการใช้งานของมีด ให้มีกลุ่มมีดที่ใช้บนโต๊ะอาหารและมีดทำครัว
(ก็คือ มีดกลุ่มนี้ ไม่ใช้ล่าสัตว์ ไม่ใช้ฆ่ากันแล้วเด้อออ)✋🗡
— — — — — — — — — — — —
[ “มีด” อุปกรณ์ที่เปรียบเสมือนกับไม้กายสิทธิ์ของพ่อมด ของชาวยุโรป 🔪🪄 ]
ในศตวรรษที่ 18-19 เนี่ย ว่ากันว่า “มีด” เป็นหนึ่งในอุปกรณ์พกพาติดตัวของชาวยุโรป ในหนังสือ “The History of how we cook and eat” ของ Bee wilson ยังได้เปรียบเปรยว่า “มีด” ของชาวอังกฤษยุควิคตอเรีย เปรียบเหมือนไม้กายสิทธิ์ในหนัง Harry Potter 🇬🇧
ถึงขนาดที่ว่ามีอาชีพนักลับมีดที่คอยเดินทางตามซอกซอยเพื่อให้บริการรับมีดตามบ้านเรือนในสมัยวิคคอเรียกันเลยทีเดียว
จนมาถึงฝั่งของประเทศฝรั่งเศส 🇫🇷 ที่เริ่มมีการคิดรูปแบบของมีดที่ใช้สำหรับหั่นอาหารแบบพิเศษ
เช่น มีดสับ (Cleaver) สำหรับสับกระดูก, มีดแล่เนื้อ (Butcher’s knife)
หรือข้ามมาทางฝั่งของชาวจีน 🇨🇳 ก็จะมีมีดโต้(มีดอีโต้) ที่เน้นการปรุงอาหารแบบหั่นและสับ
ที่ชัดเจนในเรื่องของ มีดแล่ปลาของคนญี่ปุ่น 🇯🇵
ที่เชฟบางคนจะสั่งมีดแล่ที่มีน้ำหนักและขนาดตามความถนัดของตัวเอง เพื่อที่จะผลิตผลงานอาหารให้ออกมาได้ดีที่สุด
.
ถึงแม้ว่าสังคมในสมัยนั้น จะเริ่มมีการแบ่งแยกมีดทำครัว มีดบนโต๊ะอาหาร หรือ มีดประเภทอาวุธ ออกกันไปแล้ว
แต่ในช่วงศตวรรษที่ 18 เนี่ย มีดบนโต๊ะอาหาร ก็ยังเป็นหนึ่งในสิ่งที่ทำให้เกิดอาชญากรรมได้อยู่ดี
จนชาวตะวันตกเริ่มมีการรณรงค์กันขึ้นมาที่เริ่มมีการรณรงค์ให้ร้านอาหารนำมีดที่ความโค้งในและไร้คม มาใช้เป็นมีดสำหรับโต๊ะอาหาร (ยกเว้นร้านสเต็กที่จะนิยมใช้มีดฟันเลื่อย)
(ว่ากันว่าเริ่มโดยชาวฝรั่งเศส ที่เป็นผู้เริ่มห้ามใช้มีดที่คมบนโต๊ะอาหาร จนไปถึงคู่มือมารยาทการจับมีดที่ถูกต้องบนโต๊ะอาหาร)
รวมถึงมีดของชีส ที่ได้ถูกออกแบบมาให้มีความคม แต่มีขนาดที่เล็กและบาง (แถมมีรูตรงกลาง) เพื่อให้หั่นชีสได้ง่าย ป้องกันชีสติดมีด และไม่ก่อให้เกิดอันตราย (หรือน้อยที่สุด) อีกด้วย
— — — — — — — — — — — —
[ จนมาถึง.. มีดหั่นชีส ]
อย่างที่เพื่อน ๆ ได้อ่านกันไปแล้วว่า มีด เปรียบเสมือนอุปกรณ์ติดตัวของชาวยุโรปสมัยก่อน
ซึ่งมีดแต่ละเล่ม ก็จะถูกผลิตและดัดแปลงไปตามประเภทอาหารและความชอบส่วนบุคคล
หนึ่งในประเภทของอาหารที่ต้องมีการออกแบบ “มีด” ที่ถูกออกแบบมาเพื่อการใช้งานที่เหมาะสม
นั่นก็คือ “ชีส” (ตรงนี้ว่าง่าย ๆ คือ จะได้เข้าทางกับหัวข้อที่พวกเราเขียนนั่นเองคร้าบบ ฮ่า ๆ 😂😅😆)
ว่ากันว่าผู้ที่เริ่มต้นคิดค้นมีดสำหรับหั่นชีส เป็นชาวนอร์เวย์ มีนามว่า “Thor Bjørklund” ในปี 1925
จุดเริ่มต้นคือ คุณ Thor เขาเป็นเชฟที่เชี่ยวชาญในการทำอาหารยุโรป
และใน 1 วันเนี่ย จะต้องเจอเมนูที่เกี่ยวข้องกับชีสที่หลากหลาย
Pain point ของเขาคือ จะทำอย่างไรที่จะใช้แรงน้อยที่สุดในการหั่นสไลซ์ชีส ให้ออกมาเป็นเส้น และทำให้ชีสไม่ติดที่ใบมีด…
จากเรื่องตรงนี้จึงทำให้เขาได้ผลิตที่ขูดชีสแบบ carpenter's plane (กบไสไม้)
(คือเจ้ากบไสไม้ ไม่ได้เป็นสิ่งประดิษฐ์ใหม่แต่อย่างใดของคนสแกนดิเนเวียและคนยุโรป)
เพียงแต่คุณ Thor ได้ดัดแปลงเจ้ากบไสไม้อันนี้ ให้เหมาะกับการหั่นชีส
ก่อนที่ในเวลาต่อมา เขาจะเริ่มคิดค้นมีดสำหรับหั่นชีสนุ่ม (soft cheese) ที่มีรูตรงกลาง เพื่อแก้ปัญหาชีสติดใบมีด นั่นเอง
มีดทั้ง 2 แบบนี้ ก็จะเป็นที่รู้จักกันในชื่อ Cheese Slicer (Cheese Plane ทรงสามเหลี่ยม) และ Soft Cheese knife นั่นเองคร้าบผม (ส่วนมีดหั่นชีสชนิดอื่น ๆ ก็ถูกพัฒนาตามมีดที่ใช้งานในห้องครัว แต่ทำให้ใบมีดบางและตัวมีดมีขนาดเล็กลง)
— — — — — — — — — — — —
#Cheese
#Knives
#InfoStory
แหล่งอ้างอิงเพิ่มเติม



